7- سومین کرانه‌ی رود: داستان کوتاهی از روسا. هربار می‌خوانم منقلبم می‌کند.

8- همه می‌میرند: سیمون دوبوار. به جمله‌ای که در مقدمه بود ایمان آوردم: همه می‌میرند، اما پیش از آن زندگی می‌کنند.

9- میهمانی خداحافظی: میلان کندرا. یاد گرفتم، به اندازه‌ی افکارمان گناهکاریم و نه به اندازه‌ی رفتارمان.

10- قابوسنامه و بوستان سعدی . هر دو را با هم در این شماره از من بپذیرید.

بعد از نوشتن پست قبلی رفتم سراغ کتابخانه‌مان و دیدم غیر از کتاب‌هایی که از کتابخانه‌ام کم شده است در کمال تاسف کتاب‌هایی به کتابخانه‌مان اضافه شده است.

نه به خدا قصد دزدی نداشتم. الان توضیح می‌دهم. کتاب‌ یکی از دوستانم را ندادم چون دلم می‌خواست خودش از من بخواهد و این بابی شود برای دیدار دوباره. او هم برای انتظار من پیغام فرستاد که کتابهایش را برایش بفرستم و من همچنان منتظرش ماندم تا الان که دیگر تاریخ مصرف آن روابط گذشته است و کتاب‌ را برایش خواهم فرستاد. کتاب دیگر را هم به جان خودم چندبار خواستم به صاحبش برگردانم و گفت: نه، فعلا بماند پیشت تا بعد.

می‌دانم عذرهای بدتر از گناه آوردم.

همین هفته کتابخانه‌مان را مرتب می‌کنم.

 لیست من شامل کتاب‌های زیر است:

۱- شازده کوچولو: مثل هر کسی که این کتاب را خوانده و اثر گرفته است، من هم این کتاب اثرگذارترین کتابی است که خوانده‌ام. 

۲- پاپیون: تلاش بی‌وقفه و آزادی و آزادی و آزادی. نمی‌دانم چند نفر احساس من را نسبت به این کتاب دارند، چون دور و برم کسی را ندیدم که این کتاب را خوانده باشد. 

۳- مجموعه‌ی کارلوس کاستاندا و دون خوان (هر کتاب نام جداگانه‌ای دارد اما کل مجموعه ماجراهای واقع بین این دو شخصیت است) : آن سالی که خواندمش ۱۹ سالم بود. همه‌ی «بودم» را «نابود» کرد و هر چه برایم «نابوده» بود، «بود» کرد. 

۴- برف‌های کلیمانجارو: ارنست همینگوی، نویسنده‌ی محبوب من است، اما این کتابش که فیلم هم شده است، جمله‌ی طلایی‌ای برای من داشت که این روزها در کتاب‌های موفقیت و ... با این عبارت دیده می‌شود که اول ببین نردبانت را به کدام دیوار تکیه داده‌ای؟ بعد از آن بالا برو. در برف‌های کلیمانجارو مثالش پلنگی است که سر از قله‌ی کوهی درآورده و مرده است و می‌گویند: که او به اشتباه بوی طعمه را تشخیص داده و تا آنجا بالا رفته و همانجا مرده است. وقتی خواندمش مدام مسیری که می‌روم را بازبینی می‌کنم تا مطمئن شوم بوی طعمه هنوز در این مسیر می‌آید و آیا این همان‌چیزی است که من می‌خواستم؟ و درس دوم این که نویسنده نمی‌تواند از توی اتاق خوابش صحنه‌ی جنگ را بنویسند، باید برود و داخل ماجرا قرار بگیرد. و من دیدم که نه فقط نویسندگی، که هیچ کاری را نمی‌شود، بیرون گود ایستاد و توصیف و نتیجه‌گیری کرد.

۵- داستان بی‌پایان: میکائیل آلنده. خواندن این کتاب را به همه‌ پیشنهاد می‌کنم. به من یاد داد که هر چیزی یک جور دیگر هم ممکن است اما آن یک جور دیگر خودش داستان دیگری است. زندگی هر کسی داستانی است که  خودش می‌سازد و هیچ چیز از پیش‌تعیین‌شده‌ای ندارد، فقط بستگی به تخیل تو دارد. 

5 تای دیگر را وقت دیگری می‌نویسم. 

چون الان غم این که کتاب‌هایی که نام بردم از کتاب‌خانه‌ام کم شده است، دارد مرا می‌کشد. 

پاپیون و برف‌های کلیمانجارو و کاستاندا کتاب‌های قرضی بودند که برگرداندم. کاشکی کتاب‌های من را هم برمی‌گرداندند.

علی می‌گوید: نژاد ایرانی و آلمانی هر دو آریایی هستند و خیلی هم به هم مربوطند. اینطوری که آنها تولید می‌کنند و ما مصرف می‌کنیم!

با نظرش مخالفتی ندارم، اما هنوز توانایی‌اش را ندارم. 

خود علی سابقه‌ی چهار سال روزنامه‌نویسی دارد. چه بسیار کسان دیگر که بیشتر نوشته‌اند و بیشتر خوانده‌اند. اما من اول راهم و اصلا تصمیم ندارم، در جا بزنم، قطعا اگر بتوانم کاری را خوبتر انجام بدهم، به جمله‌ی «همینه که هست» قناعت نمی‌کنم و بهترش می‌کنم.

هر کس بخواهد نویسنده شود، خبره‌ها نصیحتش می‌کنند که زیاد مطالعه کند. 

علی هم به من می‌گوید: وبلاگ خوب زیاد بخوان تا بتوانی خوب وبلاگ بنویسی.  

یکی از وبلاگ‌های خوبی که پیدا کرده‌ام و همیشه از خواندنش لذت می‌برم، وبلاگ «توکای مقدس» است که نویسنده‌اش توکا نیستانی است. واقعا روان و جذاب می‌نویسند و در جملاتش یک طنز همیشگی جریان دارد، به طوری که وقتی از پای کامپیوتر بلند می‌شوم، هنوز لبخند روی لبم است. حتی وقتی در طول روز مشغول کار هستم و یاد قسمتی از وبلاگش می‌افتم بی‌اختیار  دوباره آن لبخند ظاهر می‌شود. 

علی از دیدن منظره‌ی زیر می‌گوید: دلم می‌خواهد در کهنسالی‌ام یک حیاط بزرگ داشته باشم تا نوه‌هایم بتوانند در آن بدوند و بازی کنند. (آرزو بر جوانان عیب نیست)!

مثل همیشه علی بیشتر از بچه‌هایش ذوق کرد. 

 شما هم بیایید.

من و حوا داخل واگن مجاور هستیم.  

ما خانواده‌ی قانعی هستیم و از همین امکانات موجود بهره می‌بریم و خوش می‌گذرانیم و منتظر نمی‌شویم تا امام زمان ظهور کند. اما...

پارک ارم نه چمن خوبی دارد و نه آسفالت مناسبی. چراغ‌های وسایل برقی تنها زیبایی آن‌جا است. فروشگاه‌های مواد غذایی، خوراکی‌های یکسان و غیرمتنوعی دارند، که با ذائقه‌ی سلامتی ما سازگار نیست. (سوسیس و کالباس و چیپس و پفک و نوشابه). 

باز هم علی می‌گوید: اگر بسپارند دست بخش خصوصی ... 

نمی‌دانم مگر پارک ارم هم دولتی است؟

حکایت بابای من است که هوس کرده برگرده ایران! 

از سرزمین کفار مستمری می گیرد، آنقدر که برای پرداخت اجاره‌خانه و قبض‌ها و خوراک و پوشاک و یک زندگی بدون بَرج کافی باشد.  

دو تا جراحی روی زانویش انجام داده‌اند و الان کشکک‌های زانوی هر دو پایش مصنوعی است. حتی ردی هم از جای بخیه‌ها پیدا نیست، پولش را تمام و کمال بیمه داده است. 

چون اسمش در کامپیوتر جزو از کارافتاده‌ها وارد شده است، ماهانه یک نفر می‌آید و خانه‌اش را رفت و روب می‌کند.  

در خیال برای خودش برنامه‌ریزی کرده است که می‌آید ایران و یک خانه اجاره می‌کند (منظورش آپارتمان نیست، خانه‌ی حیاط‌دار می‌خواهد) و یک ماشین می‌خرد و یک کارگاه هم اجاره می‌کند و چندتا کارگر استخدام می‌کند و با آشنایی‌هایی که از سابق دارد، دوباره سفارش کار مبل‌سازی می‌گیرد و خودش بالای سر کارگرها می‌ایستد و آنها کار می‌کنند و همه با هم به خوبی و خوشی زندگی می‌کنند! 

یکی بگه چطوری می‌شه از خواب بیدارش کنم؟ و برگشتن به ایران رو از سرش بیرون کنم؟ 

نمی‌داند در این مملکت «امام زمان» حقوق یک مهندس لازمه تا فقط پول ماهیانه‌ی داروهایش را پرداخت کند، بقیه‌ی خیالاتش که احتیاج به پول «شهرام جزایری» دارد.

صبح بعد از این که خانه را مرتب می‌کنم که خود این کلی کار است و برای توصیفش فقط یک کلمه می‌گوییم: قُندواری^۱، تا بچه‌ها بیدار نشده‌اند باید کارهای آشپزخانه را هم انجام بدهم وگرنه دیگر انجامشان می‌ماند تا وقتی که دوباره بچه‌ها بخوابند. 

دیگر می‌ماند کارهای عقب‌افتاده‌ای مثل گردگیری، مرتب کردن کتابخانه، مرتب کردن کمد لباس‌ها، مرتب‌کردن اسباب‌بازی‌ها و ... که هر وقت بچه‌ها خوابند و قندواری و کار آشپزخانه را انجام داده باشم می‌توانم به آنها برسم. خیلی اوقات هم نمی‌رسم و اهمیتی هم نمی‌دهم، چون تا مرتب می‌کنم، علی به هم می‌ریزد.

اما وقتی که بچه‌ها بیدار می‌شوند، به دو سری پوشک، و دو سری شستن دست و صورت و مرتب کردن موها و دو سری صبحانه باید رسیدگی کنم.

بعد نوبت جمع کردن رختخواب‌هاست. 

حالا می‌توانم خانه را جاروبرقی بکشم.

بعد از جاروبرقی نوبت ناهار دادن به بچه‌هاست. 

بعد از ناهار باید یک بار دیگر قندواری کنم و دوباره جاروبرقی بکشم.

البته این میان مروا هر وقت اراده کند باید شیرش بدهم. هر نوبت کمتر از نیم ساعت نیست و در بیشترین زمان رکورد سه ساعت و چهل و پنج دقیقه را به نام خودش ثبت کرده است که وقتی از کنارش بلند شدم، تنم خواب رفته بود.  

شستن یک روز در میان توالت و آشپزخانه را هم دارم.  

شستن یک روز در میان لباس‌ها هم هست که بعد از شستن، جمع کردن و اتوکشی می‌خواهد. 

روز سخت، روزی است که نوبت حمام رفتنمان هم باشد. با سرعت در حوله پیچیدن بچه‌ها که سرما نخورند و لباس پوشاندنشان قبل از این که از حوله بجهند بیرون، یک طرف، خشک کردن موهایشان یک طرف.

قفس مرغ‌عشق‌ها هم هست که آب و دانه‌ی هرروزه می‌خواهند و تمیز کردن هفته‌ای یک بار. 

یاد گرفته‌ام تلفن را بکشم و گرنه به هیچ کاری نمی‌رسم! 

خوردن ویتامین بچه‌ها اگر چه به نظر میاد کار ۲۰ ثانیه باشد، اما چون باید طی مراسم بازی و شوخی و جدی و دعوا انجام شود، ۵ دقیقه‌ای وقت می‌گیرد و بعد برای نیم ساعت اعصاب هر سه نفرمان خرد است. 

این وسط مراسم کتاب‌خواندن و نقاشی کشیدن و راه به راه قاطی بازی بچه‌ها بپر بپر کردن و ... را هم دارم، البته به من که خیلی می‌ چسبد و کلی انرژی می‌گیرم، اما حسابی نفسم را می‌گیرد. توضیح دادن کارتون‌ها و توضیح دادن هر سوالی که حوا می‌پرسد و مرتب کردن پارچه‌ای که مروا مثل شال می‌اندازد دور گردنش و شرکت در بازی حوا و سلام و احوالپرسی و ... هم یکی از دیگر کارهایی است که تعطیلی ندارد. 

 برنامه‌های کودک شبکه‌های ایرانی و خارجی را نگاه می‌کنیم و این وسط یک سر به شبکه‌ی خبر می‌زنم و یک پرس اخبار گوش می‌کنم. تلویزیون را روی شبکه‌ی ماهواره‌ای luxe یا Ritmo یا TvMonde می‌گذارم و به کارهایم می‌رسم. 

کامپیوتر را روشن می‌کنم و یک صفحه مطلب توی وبلاگم می‌نویسم و چند تا وبلاگ مورد علاقه‌ام را سر می‌زنم و یک جستجوی همیشگی توی گوگل و بعد کامپیوتر را به بچه‌ها واگذار می‌کنم تا با سی‌دی‌هایشان سرگرم باشند. حالا تلفن را وصل می‌کنم! همیشه هم بلافاصله زنگ می‌خورد و یکی از آن طرف خط می‌پرسد: شما معلومه کجایین؟ شاید کسی کار واجبی داشته باشد! 

تا بچه‌ها مشغول کامپیوتر یا کارتون هستند، شام می‌پزم.

این وسط چند باری هم نوبت تعویض پوشک بچه‌هاست. گاهی هم کار به تعویض لباس می‌کشد.  

اگر کاری هم بیرون از خانه باشد که مربوط به من باشد، آن روز را با بیرون رفتن از خانه به همراه بچه‌ها شروع می‌کنم. کارهایی مثل رفتن به بانک یا دکتر یا کارهای اداری‌ای که علی نه حوصله‌شان را دارد و نه وقتش را! یا خریدهایی که علی سهوا! همیشه فراموششان می‌کند و از لیست خرید جامی‌اندازد. حتی با بچه‌ها می‌روم بازار سرچشمه و زیتون و سرکه‌شیره و آبلیموی تازه و ... می‌خرم.

اگر چه کارهای زیادی به نظر نمیاد ولی کلی وقت و انرژی از من می‌گیرد، دلم می‌خواد برای خودم هم وقت بگذارم، برای همین هم موقع خستگی در کردن!، قالی می‌بافم یا معرق کار می‌کنم یا قلاب‌بافی یا خیاطی و گاهی هم همه را با هم انجام می‌دهم و قبل از آمدن علی، تمام آثارش را جمع می‌کنم تا صدای شوهرم در نیاید! که البته در می‌آید! 

خلاصه همه‌ی کارها را تا قبل از آمدن علی تمام می‌کنم و یک بار دیگر قندواری و جاروکشی. 

علی که می‌‌آید، اول کانال تلویزیون را عوض می‌کند و بعد شام می‌خواهد و بعد میوه می‌خواهد و اگر پیش بیاید که با ما حرف بزند، فقط درباره‌ی اخبار فوتبال و سیاست و وبلاگ داستانک حرف می‌زند و گاهی هم برای ابراز پدرانگی‌اش سر بچه‌ها داد می‌زند که از رویش! بلند شوند و بروند جای دیگری بازی کنند. 

اما از این که می‌بیند هنوز روی تلویزیون خاک نشسته است و من هیچ کاری ندارم و همین‌طوری بی‌خودی نشسته‌ام کنارش و تلویزیون نگاه می‌کنم یا کتاب می‌خوانم، لجش در می‌آید و یک لیست می‌دهد دستم تا خیلی از خانه‌نشستن و بی‌کاری خسته نشوم! 

خلاصه این که نمی‌داند من دارم خستگی روزانه را از تن به در می‌کنم و فکر می‌کند من بی‌کار و بی‌عار نشسته‌ام و از فرط بی‌کاری وقتم را با کارهای عبثی مثل قالی‌بافی و معرق و خیاطی و ... پر می‌کنم و از آنجایی که خیلی به فکر من است یک لیست جدید از کارهای بیرون و درون خانه جلویم می‌گذارد و جالب این جاست که فردا شبش سراغ آن لیست را می‌گیرد تا مطمئن شود همه را انجام داده‌ام و توانسته است من را سر کار بگذارد و جلوی بطالت من را بگیرد.  

البته دیگران هم به من ایراد می‌گیرند که تو بهتر است خانه‌ات مثل برگ گل تمیز باشد و یا مثل آیینه برق بزند، اما من فقط کارهایی را می‌کنم که می‌توانم. راستش فقط کارهایی را می‌توانم که می‌خواهم. یعنی همان «خواستن، توانستن است» اگر کار دیگری می‌خواهید به لیستم اضافه کنید، اول آن را برایم خواستنی کنید.

من که از روزگار خودم راضی هستم، هرچند اگر دیگران راضی نباشند!

۱- به لهجه‌ی گرگانی یعنی: مرتب کردن خانه

نه اشتباه نکنید، من جزو آنها نیستم. 

حکایت ازدواج من «با ..ن افتاد توی عسل» است. فقط من به جای «عسل» افتادم توی «کندوی عسل». عسلش بیش‌تر و ناب‌تر بود، ولی کلی نیش خوردم. 

هنوز هم جای نیش‌ها درد می‌کند!

بچگی‌هایم خیلی عزیز دل بابایم بودم. 

موقع جداییشان به دلیلی که نه مامانم و نه بابام هرگز نفهمیدند، ماندن با مامانم را انتخاب کردم و حسابی حال بابایم گرفته شد. خیلی روی من حساب می‌کرد. باورش نمی‌شد که تنهایش بگذارم. 

بعد از جداییشان از بین حرف‌های مامانم چیزهای جدیدی می‌شنیدم که هیچ وقت از بابایم ندیده بودم اما طلاقش را برایم موجه نمی‌کرد، آنهم بعد از بیست سال زندگی! 

به خوبی و خوشی از هم جدا شدند، برای مامانم تولد گرفتیم و چند شب بعدش دیگر مامان خانه نبود. نوزده سال از طلاقشان می‌گذرد و هنوز برای روز زن و برای روز پدر به هم زنگ می‌زنند! روز تولد همدیگر به هم زنگ می‌زنند. اما حاضر نیستند با هم زندگی کنند. حتی وقتی مامان به هر دری می‌زد تا بتواند با بچه‌هایش از ایران برود، حاضر نشد تا از رانت بابا استفاده کند و اقامت به شرط ازدواج مجدد با بابا را رد کرد. 

این روزها که بچه‌هایم عزیز دل بابایشان هستند، هر وقت از دست علی از کوره در می‌روم به خودم و بابام فکر می‌کنم و این که از نظر من بابام بهترین و دوست‌داشتنی‌ترین مرد روی زمینه ولی از نگاه مامانم؟!

حتی استادها هم از رفتارش فهمیده بودند... 

با این که ازش خوشم می‌اومد، به روی خودم نمی‌آوردم، ترجیح می‌دادم طبق عادتش رفتار کنم و بگذارم غافلگیرم کنه. 

روزی که سر کلاس شیرینی آورد و اعلام کرد ازدواج کرده، واقعا غافلگیر شدم.

علی از همان مامان‌هاست. وقتی از قزوین آبغوره و گردو و رب و عدس و ... می‌آوریم. می‌گوید: تقسیم کن و به فلانی هم بده. 

بهش می‌گم: تا نگفته بودی می‌خواستم همین کار را بکنم. اما حالا شاید ندهم. 

می‌گه: خب بگو: «خودم هم همین تصمیم رو داشتم، چه تفاهمی!» چرا لجت در میاد؟ 

البته حق با علی هم هست، اما چی می‌شه، اگر بگذاره من لذت خودسرانه کار خوب کردن را بچشم؟

رفتارهای خوبی مثل این که وقتی کسی گرسنه است جلویش غذا نخوریم یا وقتی کسی بی‌بضاعت است، از وسایلی استفاده نکنیم که فخرفروشانه باشد، خلاصه دل کسی را نسوزانیم و دل کسی را آب نکنیم، وقتی دیکته می‌شود، آن هم از طرف حکومت، لج من یکی را که حسابی در می‌آورد. به خصوص وقتی کسی توی خیابان به حوای ۵/۲ ساله‌ می‌گوید: ماه رمضان است و در خیابان آب‌میوه نخور! قراره زحمت به بهشت رفتن یکی دیگه رو حوا بکشه؟ خب اگر اینقدر سختتونه که روزه بگیرید و از آبمیوه خوردن یک بچه دهنتون آب میفته بنشین خونه‌تون و نیا بیرون. 

در یک محیط کاملا سترون، که هیچ مردی نمی‌تواند چشمش به هیچ زنی بیفتد، هیچ روزه‌داری، نمی‌تواند چشمش به هیچ غذایی بیفتد و ... می‌خواهند آزمایش پس بدهند و به بهشت بروند!

برای این که روزه‌داران عزیز به زحمت نیفتند، دیگران باید تظاهر به روزه‌داری کنند.  

تظاهر به روزه‌خواری بد است اما تظاهر به روزه‌داری نه؟ 

کلی ذوق کردم، به‌خصوص که آن ساعت از صبح ما هنوز بیدار بودیم و نخوابیده بودیم. به علی گفتم: بیا بریم بالای پشت‌بوم. 

گفت: نه. 

گفتم: اگر دوست‌دخترت بودم من را می‌بردی تا خود مریخ، حالا که زنتم تا بالاپشت‌بوم هم نمی‌بری. 

گفت:ای بابا، اون موقع می‌خواستم زنم بشی، الان که دیگه ... !

یک پسری^۲ بود که سنجاقک‌ها را شکار می‌کرد و در هر دستش یک سنجاقک می‌گرفت و آنها را آنقدر به هم نزدیک می‌کرد تا با هم دعوا کنند. طی این جنگ یکی سر آن یکی را می‌خورد. بعد آن که زنده می‌ماند را رها می‌کرد که بپرد. 

اما بال‌های سنجاقک برنده بین انگشتان پسر همیشه آسیب می‌دید و دیگر توانایی پریدن نداشت، گاهی هم طی جنگ آنقدر آسیب می‌دید که دیگر نمی‌توانست بپرد. 

همیشه از دیدن برنامه‌ی نود و فردوسی‌پور^۳ یاد آن پسربچه‌ی تخس می‌افتم.  

نمی‌دانم امشب مدیرعامل قبلی استقلال را می‌خواهد به جان کی بیندازد! 

باید همه‌ی برنامه‌های شب تلویزیون تمام شود بعد برنامه‌ی نود شروع شود تا ببینیم که چه می‌کند. وقتی هم که برنامه‌اش شروع می‌شود، با خداست که کی تمام شود، صاحب که ندارد! 

علی حسابی از برنامه‌ی نود و به‌خصوص از فردوسی‌پور دفاع می‌کند و معتقد است بیست‌میلیون! تماشاچی دارد و بهترین برنامه‌ی تلویزیون است و اگر در هر زمینه‌ای یک برنامه مثل نود داشتیم، چنین می‌شد و چنان می‌شد. انگار الان که در فوتبالمان برنامه‌ی نود داریم، فوتبالمان چه شده است؟ 

می‌گوید: این برنامه تابوها را شکسته است، مسئولین را پاسخگو کرده است، کمک به شفاف‌سازی کرده است و ... 

من می‌گویم: فردوسی‌پور را پولدار، فوتبالیست‌ها را پر رو، مسئولین را بی‌آبرو، بچه‌هایم را بی‌خواب کرده است و من را هم بی‌شوهر!

۱- روستایی در شمال 

۲- پسرخاله‌ی دختردایی‌ام 

۳- درد و بلای مزدک میرزایی بخورد توی سرش

گفتم: کنترل + ۶ را بگیر و تایپ کن. 

دوباره پرسید: چطوری از این حالت خارج بشم؟ 

گفتم: انتهای مطلبت دو بار کنترل + ۶ بگیر. 

خندید و گفت: می‌خواهی ۳ بار بگیرم، می‌خواهی ۶ بار بگیرم. خب بگو بلد نیستم، چرا چرند می‌گی؟ 

خلاصه این که حتی حاضر نشد امتحان بکند و نتوانست کار مشتری را انجام دهد و مشتری رفت!

علی پرسید: این ماوس چرا کار نمی‌کند؟ 

گفتم: باید داخل آن یکی درگاه می‌زدی. 

نگاهی عاقل اندر سفیه کرد و گفت:  پشت کیس یک جا هست که ماوس می‌رود، ده تا که کار نگذاشته‌اند، ایراد از ماوس است. حتی حاضر نشد یک نگاه دیگر به پشت کیس بیندازد.

بلند شدم و خودم ماوس را  دوباره وصل کردم به درگاه دوم، و ماوس کار افتاد. 

داشت با زحمت زیاد یک میخ کلفت را داخل یک چوب خیلی سخت چکش می‌زد، و میخ نه کج می‌شد و نه تو می‌رفت. 

گفتم: میخ را کمی چرب کن. 

هرهر خندید: چرب کنم؟ از شدت خنده نمی‌توانست چیزی بگوید. 

بعد از کلی کلنجار رفتن، میخ و چکش را ول کرد و من میخ را چرب کردم و با دو تا تقه‌ای که زدم، میخ تا نصفه داخل چوب رفت و علی چکش را پس گرفت و کار را خودش تمام کرد! 

اما حالا بعد از ده سال که از زندگیمان می‌گذرد، موقع سیمان کاری از من دستکش آشپزخانه خواست تا دستش با سیمان تماس پیدا نکند، دستکشمان اندازه‌اش نبود. 

پیشنهاد دادم قبل از کار دستش را با روغن زیتون چرب کند، قبول کرد و نتیجه‌اش را هم دید. حتی بعد از اتمام کار، وقتی دستش را شست، هنوز نرمی روغن زیتون روی دستش بود. 

البته خودم هرگز این کار را نخواهم کرد، ترجیح می‌دهم بروم کلاس «توربافی» و یک شوهر خوب تور کنم و وردستش مدام استانبولی گچ درست کنم، بدهم و او هم مدام بگوید: بجنب، الان گچ سفت می‌شه!